21 mei 2011 t/m 21 juli 2012
Opening 21 mei 15:00 t/m 17:00
Openingswoord door Jan Van Den Dobbelsteen
Tekeningen tentoonstelling met:
Danielle Luinge
Iris Kensmil
Ionika Aalders
Paul de Reus
Roland Sohier
Toon Teeken
Paul Nassenstein
Danielle Lemaire
Pam Emmerik
Manon van Trier
Jan Van Den Dobbelsteen
Monique Laros
Pietsjanke Fokkema
Gilbert van Drunen
Chris Baaten
Marc Nagtzaam
Samenstelling Danielle Lemaire
Start 21 mei t/m 21 juli op de Raadhuisstraat 9 ‘s HEER ARENDSKERKE en reist daarna door naar Breda, Rotterdam, Amsterdam, Leeuwarden, Nijmegen om in 2012 te eindigen in Tilburg. Agenda
Where There Is Ego It Spooks is een tentoonstelling met tekeningen rond ‘het Zelfportret’ in de breedste zin van het woord.
Voor deze tentoonstelling zijn 16 kunstenaars uit Nederland uitgenodigd die door curator Danielle Lemaire erg gewaardeerd worden en waarmee zij zich verwant voelt.
Tekenen is aan de hand. Er worden in Nederland weer op allerlei tentoonstellingsplekken tekeningententoonstellingen georganiseerd. Natuurlijk is dat niet speciek iets van nu.
Onlangs ging in een ander Nederlands museum, het Stedelijk in Schiedam, de tentoonstelling “All About Drawing” van start. Deze tentoonstelling toont werk van 100 Nederlandse tekenkunstenaars en wordt op internet aangekondigd als: “De tentoonstelling All About Drawing, 100 Nederlandse Kunstenaars is het eerste grote overzicht van de tekenkunst in Nederland vanaf de jaren 1960 tot nu”. Danielle denkt dat de titel van deze tentoonstelling niet de lading dekt. En dat bij de intentie van het aangekondigde begrip ‘groot overzicht’ namen van voor het Nederlandse kunstlandschap toonaangevende tekenkunstenaars, helaas ontbreken.
“Where There Is Ego It Spooks” is daarom als andere tekeningententoonstelling een noodzakelijke expositie met deelnemende kunstenaars die er toe doen in het licht van overzicht geven van Nederlandse tekenkunst.
Aan de 16 deelnemende kunstenaars is gevraagd om speciaal voor deze nieuwe tentoonstelling van museum Le Secet een zelfportret te presenteren.
Er kon vrij gebruik gemaakt worden van een tekstfragment uit het werk van Jacques Derrida, getiteld: “Where There Is Ego It Spooks”.
-Jacques Derrida
‘Spoken van Marx: de staat van de schuld, het werk van rouw, en de Nieuwe Internationale’
‘..Maar dit ego, dit levende individu zou zelf bewoond en binnengevallen zijn door haar eigen schim’.
Het zou zijn gevormd door geesten waarvan het de gastheer is en verbonden zijn met de bespookte gemeenchap van een enkel lichaam.
Ego=Geest.
Daarom zou “Ik ben” betekenen “Ik ben begeesterd/’bespookt’”; “ik ben bespookt door mezelf die is bespookt door mezelf die is bespookt door mezelf die is
bespookt door mezelf die is bespookt door mezelf ..enzovoort.
Waar er Ego is,’es spukt’, spookt het; (Het idioom “es spukt” speelt een enkele rol in al deze teksten zoals het dat doet in Freuds “Das Umheimliche”).
In de vertaling mislukt het helaas altijd om de link te maken tussen de onpersoonlijkheid of de quasi-anonimiteit van de een operatie (‘spoken’) zonder aktie en zonder echt subject of object, en de schepping van het figuur ‘het spook’ , die niet simpelweg “spookt” zoals we net gewaagd hebben te vertalen, maar “terugkomt.
De essentieële manier van zelf-presentattie of de Cogito ergo sum -> Ik denk, dus ik ben-Descartes*zou de begeesterde obsessie zijn van “es spukt”.
(-)
Een echte/reëële presentatie wordt hier aan euhcristische Narcissus toegekend. Het Stirneriaanse* levende wezen, haar unieke ego, zou in feite
worden bezocht door haar eigen verschijning. (= het zichtbaar worden) Het individu geeft zichzelf in zijn “dit is mijn lichaam.”
Sancho-Stirner en Christus lijken des te meer op elkaar als twee ‘wezens van vlees (beleibte Wesen) volgens Marx die…. (etc)
Art
25/05/2011
Artikel geschreven door Danielle Lemaire:
Op 21 mei 2011 opent de tentoonstelling “Where There Is Ego It Spooks” in
museum Le Secet, aan de Raadhuisstraat 9 in ‘s-Heer Arendskerke.
Het is een speciale tentoonstelling met tekeningen rond ‘het Zelfportret’ in de breedste zin van het woord.
De tentoonstelling wordt gecureerd door Danielle Lemaire op uitnodiging van Bianca Runge, directeur van museum Le Secet.
Voor deze tentoonstelling zijn 16 Nederlandse kunstenaars uitgenodigd die Danielle erg waardeert en waarmee zij zich verwant voelt.
Aan deze kunstenaars is gevraagd om speciaal voor de tentoonstelling een zelfportret te presenteren.
Er kon daarbij vrij gebruik gemaakt worden van een tekstfragment uit het werk van Jacques Derrida, getiteld: “Where There Is Ego It Spooks”.
Dit begint als volgt:
‘..Maar dit ego, dit levende individu zou zelf bewoond en binnengevallen zijn door haar eigen schim…
Het zou zijn gevormd door geesten waarvan het de gastheer is en verbonden zijn met de bespookte gemeenschap van een enkel lichaam.
Ego=Geest. (-) ‘
uit: ‘Spoken van Marx: de staat van de schuld, het werk van rouw, en de Nieuwe Internationale’ Jacques Derrida
De tekeningen die in de tentoonstelling gepresenteerd zijn, zijn zeer divers.
Ze zijn figuratief, abstract; er is gewerkt met acrylstift, potlood, pen, zelfs aquarel.
Ze hebben een intiem, sprookjesachtig, cartoonesk, mysterieus, provocerend of confronterend karakter. Er zijn 3-D tekeningen bij en computerprints.
De tekeningen zijn gemaakt op de maat van het museum: schaal 1:20.
Er zijn tekeningen te bewonderen van Danielle Luinge, Iris Kensmil, Ionika Aalders, Paul de Reus, Roland Sohier, Toon Teeken, Paul Nassenstein, Danielle Lemaire, Pam Emmerik, Manon van Trier, Jan Van Den Dobbelsteen, Monique Laros, Pietsjanke Fokkema, Gilbert van Drunen, Chris Baaten en Marc Nagtzaam.
Van Danielle Luinge zien we een aantal intense zelfportretjes, van Ionika Aalders landschappelijke beelden op postzegelformaat, getiteld “Dewelke liefdewerk Oftewel oergeweld (vrij naar het oude testament)”.
We zien een verrassend object trouvé van Jan Van Den Dobbelsteen, zwaartekracht tartende kabouters van Roland Sohier, een post-it briefje met aangrijpend bericht van Gilbert van Drunen, een 3-D tekening van Paul de Reus, getiteld ”In de toekomst Zei iemand”, een doorschijnende vrouw voor haar raam van Danielle Lemaire en een vreemde gebeurtenis van Paul Nassenstein, ingelijst en al, getiteld “Huh”.
“Ik wil niet pretenderen dat deze tentoonstelling een overzicht geeft van de nederlandse tekenkunst van deze tijd. (-)
Ik stelde haar voor om zover het mijn bijdrage betrof een tentoonstelling te wijden aan een verschijnsel dat mij boeide: de hernieuwde belangstelling die zowel in binnen -als buitenland van de zijde van de kunstenaars voor de tekenkunst bestaat. (-)
Bij alle verschillen die hun zeer persoonlijke werk te zien geeft, hebben ze met elkaar gemeen dat zij maximale aandacht schenken aan de basiselementen van de tekenkunst, punt, lijn en (getekend) vlak, en dat zij de basismiddelen, potlood, soms viltstift, pen, inkt en papier, zo zuiver mogelijk gebruiken. (-)
Deze zinnen zouden in de inleiding voor een hedendaagse tentoonstelling als “Where There Is Ego It Spooks” kunnen staan.
Zij zijn echter geciteerd uit de inleiding van het boekje “Lof Der Tekenkunst”, geschreven door Carel Blotkamp in 1973.
Dit boekje kwam uit bij de gelijknamige tentoonstelling in het van Abbemuseum, waarin heel specifiek werd ingegaan op de Nederlandse abstracte tekenkunst van toen; eind jaren zeventig. Carel Blotkamp was tevens de curator van deze tentoonstelling, waarvoor hij negen kunstenaars had uitgenodigd die hij zelf bijzonder en toonaangevend vond.
De inleiding is helder en veelzijdig en beschrijft de ontstaansgeschiedenis van tekenkunst als autonome kunstvorm.
Wat ik wil zeggen met het citeren uit deze inleiding, behalve dat deze relevant is als het gaat over de (geschiedenis van de) tekenkunst, is dat de gerichte aandacht die tekenkunst op dit moment in Nederland krijgt niet nieuw is.
En dat geldt ook voor de theorieën die er nu over geschreven worden.
De herhaalde opleving van deze aandacht geeft aan dat de tekenkunst zowel voor kunstenaars als tentoonstellingsmakers een blijvend aantrekkelijk fenomeen is en een onuitputtellijke bron van inspiratie.
“De tekenkunst, in die algemene zin van het woord, is volgens de overlevering de vader van alle beeldende kunsten.” (ook uit “Lof Der Tekenkunst”)
Pas geleden postte ik als ‘status’ op mijn facebookpagina: “It all begins with drawing.”
Omdat ik mij als kunstenaar in de loop van de jaren sterk in het tekenen heb verdiept – letterlijk, in kleine en grote uitgewerkte, figuratieve zwart-wit tekeningen – is het gebied van de tekenkunst er één waar ik een speciale liefde voor koester.
Het maken van autonome tekeningen is spannend. Omdat een tekening alles zegt; in een (goede) tekening geef je je bloot, toont het je kwetsbaarheid; lijnen spreken.
Het toont zich in de directheid van een getekende lijn en als de conditie waarin de lijn gezet is geconcentreerd en gericht is, wordt de tekening krachtig.
Natuurlijk kun je iets dergelijks voor andere kunstvormen ook zeggen.
Maar ik vind dat je je in geen ander medium dan het tekenen zo scherp en direct kan uiten.
Het zetten van een lijn, die organische handeling, bepaalt de dynamiek van de tekening.
Als er gewerkt wordt vanuit een waarachtige intentie en een goed idee, wordt de tekening naar mijn mening origineel en interessant.
Een goede tekening verraadt eigenlijk alles over de maker.
Door de houding die de kunstenaar aanneemt tijdens het tekenen, het denken –het verbeelden- en de manier van tekenen. De kwaliteit wordt bepaald door de specifieke aandacht die gegeven is aan het maken.
Ik ben het meest geïnteresseerd in de ‘eerlijkheid’ van een tekening en het verhaal dat het vertelt, geworteld in de persoonlijke werkelijkheid van de kunstenaar.
Bovengenoemde kwaliteiten vind ik terug in het werk van alle kunstenaars die voor “Where There Is Ego It Spooks” zijn uitgenodigd.
De meeste van deze werken worden ruimhartig door de kunstenaars geschonken aan de collectie van het museum.
Dit alles is liefdewerk.
Immers, museum Le Secet opereert en bestaat grotendeels dankzij de steun van professionele goodwill van alle medewerkers.
Museum le Secet zet zich in voor een brede herwaardering van hedendaagse kunst en het beroep kunstenaar. Het museum bestaat uit meerdere facetten die inzicht geven in het huidige KunstKlimaat.
Alle werken worden ook online getoond en het museum geeft aandacht aan berichten over de ontwikkelingen betreffende hedendaagse kunst in de politiek en samenleving.
Het museum wil de vrijheid van het individu vieren en ongegeneerd idealistisch zijn.
“Where There Is Ego It Spooks” opent op 21 mei, met een openingswoord van Jan Van Den Dobbelsteen.
adres: Raadhuisstraat 9 ‘s Heer Arendskerke.
Daar is ze permanent te bezichtigen tot en met 12 juli 2011.
Daarna reist ze door naar Breda, Rotterdam, Amsterdam, Leeuwarden, Arnhem om in 2012 te eindigen in Tilburg.
Danielle Lemaire
mei 2011
http://museumlesecet.wordpress.com/
http://home.claranet.nl/users/jada/
Mildred
26/05/2011
Goed artikel Danielle! Veel informatie die mij aanspreekt. So true :”Where There is Ego it Spooks”